Egilea:
hernani6
Bidalia: 08/03/26 Asteazkena, 18:50
Ep anxio!
Hasteko, zorionak suedian egon izateagatik: horrelako zortea gutxi batzuk dute.
Norbegiakoa eztet oso ondo ulertu… ustet bakitela ze esan nahi dezun, baino eztakit…
Herriak berezko duen borroka bultzatzea zuzena dala usted et, baino bukaeran itezun komentaioa, “lo k mas mola” ez da. Netzako ezta “lo k mas mola”, netzako konpromezu bat da, bai herriarekiko, baita gartzelan daudenekiko ere. Nik horrela ikustet borroka, eta ez moda bat bezela, interesatzen zaitenean hor izango dana eta berataz ahaztea erreza dena. Egia esan, hau da nik dudan beldurra, benetako eraso latz eta bortitz bat izatean, gizarteak ez duela erantzungo, jada borroka interesatzen ez zaiolako.
Azken urteko gertakariak larriak izan dira: espetxeratze masiboak, ilegalizazio saiakerak… Honen aurka otsailaren 14ean greba orokorra deitu zen, eta jarraipena izan zuen, baina ez euskal gizarte osoarena.
Erasoa latza izaten ari da, baina zer gertatuko da beste Lemoiz bat jarri nahiko dutenean? Edota AHTa azkenean eraikiko dutenean? Jendeak oraindik ez du pentsatu zer nahi duen, eta bere erabakitzeko eskubidea delegatuta erabaki hori hartua duela uste du: botoa emanda eztet pentsatu behar (errezena egiten du jendeak).
Borroka, nahiz eta normalean atsegina ez den zentzu batean (mundu perfektu batean borrokarik ez litzateke beharko…-denbora familiari… eskaini ahalko genioke) beharrezkoa da egun. Eta borroka horretan ideiak iturri ezberdinetatik jasotzea derrigorrezkoa da. Chavez-ek elkarrizketa batean honela zioen, estatu/lurralde bakoitzak bere ibilbidea jorratu behar zuela, eta ezin zela inolaz ere beste batena kopiatu. A, ta beste herriek dituzten borrokekiko elkartasuna adieraztea nahita nahiezkoa da.
Zure hipotesiak exageratuak diren arren seguro askorentzat eguneroko bizipenak diala.
NIN esateakin Naziotasun agiri nazionala (NAN) esan nahi dezu?
Kaiolaren metafora nahiko sinplea den arren (bakarrik 2 alde daudela ta…) gizarte honek duen grina adierazten du.
Askatasun nahi hori lortzeko marko (mako… suposatzet) barruan borroka egitea gutxienekoa da. Hartu dezagun EHren adibidea.
2 bide egoki aukeratu ditut.
Lehen honek honela funtzionatuko luke: hegoaldeko probintzietako (edota parlamentuko) buruzagiak elkartu eta 4on batasuna burutuko litzateke. Ondoren, iparraldeko herriei beraien gortea antolatzen lagunduko zitzaien, azkenik guztiok batasun bat osatuz. Honek estatu espa?eta frantses-ekiko desobedientzia izango luke oinarri.
Beste irteera oraingo erakundeen beste erakunde paraleloak sortzea izango litzateke, hauek 2 estatu handiek ezarritako instituzioak izango bailirateke. Honela herrialdea behetik gora berreraikiko litzateke.
Irtenbide hauekin euskal gatazkak irtenbide zuzena izango luke, bestelako borroka latzgarririk burutu behar gabe.
A bale, mako hitzarekin kartzela esan nahi zenun.
Ba kartzela jutea ne ustet kalean egin daitekeen borroka berdina txikian egitea da. Berau beste mundu bat da, eta isolamenduan bizi zara. Gauza positibo eta negatibo asko izango dituzu, baina betiere mugatua zaude zure borroka aurrera eramateko. Zirikatu zirikatuko dezu, baino ez kalean izango bazina haina.
Egia da eaj koak, bere garaian mugitu zirela, ez zirela lo gelditu. Nik garai haietakoei mirespena badiet, gutxinez erregimenaren aurka zeudelako (gutxienez! Hau onartzea falta zan…) eta “nolabait” borrokan ari zirelako (uste det, nahiz eta azkenean, frankismopean erori ez, baina konstituziopean erori ziren arren).
Hala ere, gaur egun EAJ babestea hutsaren hurrengoa dela deritzot. EH bere nahien arabera moldatu nahian dabilela ematen du, gazteak apaldu nahian eta bitartean bere makroproiektuak aurrera eramanez (eztakit nola egiten duten, baina beti interes ekonomikoen ildotik, eta ez behar sozialen aldetik).
Eta bai, etorkizunak ez dirudi oso argia, baina, erroka berriei ganoraz aurre egingo diegulakoan,
segi borrokan!
